المپیک لندن یادمان نرود
حدود ۹ ماه تا آغاز بازی های المپیک ۲۰۱۲ لندن زمان باقی مانده است .
آیا اعتراضات مردمی در کشورهای غربی آنقدر بالا خواهد گرفت که باعث لغو بازی ها شود؟ بنده می گویم خیر!
آیا بحران سازی های غرب در پرونده های هسته ای ، حقوق بشر و اتهامات تروریستی علیه ایران آنقدر بالا خواهد گرفت که ورزشکاران ما نتوانند در این مسابقات شرکت کنند؟ بنده می گویم ممکن است اما احتمالش بسیار کم می باشد .
آیا در زمان حضور ورزشکاران ایران در لندن ، جریان های ضد انقلاب فعال در انگلستان دست به حاشیه سازی برای آنها خواهند زد؟ بنده می گویم صد در صد!!!
با همه اینها نمی خواهم فعلاً به بحث سیاسی بپردازم ؛ المپیک به خوبی و خوشی و با امنیت کامل برگزار خواهد شد و ورزشکاران ایرانی با کمترین حاشیه سیاسی در این مسابقات حاضر خواهند شد ...
حرف بنده این است که ما بعد از موفقیت چشمگیر ورزشکارانمان در بازی های آسیایی گوانگجو که باعث شد کاروان ورزشی ایران در همان جایگاهی که همیشه لیاقتش را داشته قرار بگیرد (و مطمئناً در صورت سرمایه گذاری مناسب در بلند مدت خواهیم توانست فاصله خود را با ورزشکاران ژاپن و کره جنوبی هم کم کنیم) ، حالا باید به دنبال کسب جایگاه حقیقیمان در جهان باشیم .
ما در سه دوره گذشته المپیک تابستانی ۶ مدال طلا ، ۲ نقره و ۴ برنز کسب کرده ایم بنابراین در جدول رده بندی مدالی جمع سه دوره المپیک در رده سی و پنجم جهان قرار داریم! در حالیکه با همین پتانسیل فعلی ورزش ایران باید یکی از رده پانزده تا بیستم را می داشتیم .
آیا دوومیدانی ما مستحق قرار گرفتن در بین ۵۸ کشوری که در مسابقات دوومیدانی ۳ المپیک گذشته مدال گرفته اند نبوده است؟
آیا بوکس ما مستحق قرار گرفتن در بین ۳۵ کشوری که در مسابقات بوکس ۳ المپیک گذشته مدال گرفته اند نبوده است؟
آیا جودو ما مستحق قرار گرفتن در بین ۴۱ کشوری که در مسابقات جودو ۳ المپیک گذشته مدال گرفته اند نبوده است؟
آیا جایگاه تکواندو ایران از نظر کسب مدال در سه دوره گذشته المپیک باید رتبه ششم باشد؟
آیا جایگاه وزنه برداری ایران از نظر کسب مدال در سه دوره گذشته المپیک باید رتبه چهارم باشد؟ (بگذریم که چهارمی ما با ۳ مدال طلا به لطف ترک تازی چینی ها در این سه دوره اخیر است!)
آیا جایگاه کشتی ایران از نظر کسب مدال در سه دوره گذشته المپیک باید رتبه چهاردهم باشد؟!!!
ما در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی توسط حسین رضا زاده ، حسین توکلی ، علیرضا دبیر و هادی ساعی سه مدال طلا و یک برنز کسب کردیم و بیست و هفتم شدیم (کمیته ملی المپیک ، ایران را همچنان بیست و ششم آن مسابقات می داند . ظاهراً مسئولان محترم خبر ندارند که بعد از مسابقات به دنبال تغییراتی که دوپینگ چند ورزشکار از کشورهای مختلف در جدول ایجاد کرد یک مدال هم به مدال های ترکیه اضافه شد تا بالاتر از ایران قرار بگیرد!) . ما قبل از آن مسابقات روی مدال های شاهین نصیری نیا ، علیرضا حیدری و مجید افلاکی خیلی حساب می کردیم و فدراسیون بوکس هم قول کسب اولین مدال المپیک را داده بود که آن افتضاح را به بار آورد!
در المپیک ۲۰۰۴ آتن با ۲ طلای حسین رضا زاده و هادی ساعی ، دو نقره مسعود مصطفی جوکار و علیرضا رضایی و دو برنز علیرضا حیدری و یوسف کرمی بیست و نهم شدیم . در آن مسابقات هم قرار بود حسن رنگرز ، آرش میراسماعیلی و محمود میران جزو مدال آوران مسلّم ما باشند که نشد .
و در المپیک ۲۰۰۸ پکن که اوج نمایش بزرگترین نقطه ضعف ورزشکاران ما (یعنی استرس و فشار روحی) بود با مدال طلای هادی ساعی و برنز مراد محمدی پنجاه و یکم شدیم!
البته شاید اگر به نتایج کسب شده در رقابت های جهانی رشته های فوق در سال های قبل از برگزاری رقابت های المپیک نگاهی داشته باشیم تصور کنیم که این جایگاه واقعی ورزش ایران بوده است :
مسابقات جهانی ۱۹۹۹ : ۳ طلا - ۲ نقره - ۲ برنز (در تکواندو ، وزنه برداری و کشتی آزاد)
مسابقات جهانی ۲۰۰۳ : ۵ طلا - ۳ نقره - ۲ برنز (در تکواندو ، جودو ، وزنه برداری و کشتی آزاد)
مسابقات جهانی ۲۰۰۷ : یک طلا - ۳ نقره - ۴ برنز (در تکواندو ، کشتی فرنگی و کشتی آزاد)
پس با این حساب بی خود از ورزشکارانمان در المپیک لندن توقع جایگاهی بهتر را نداریم چون در مسابقات جهانی سال ۲۰۱۱ در رشته های تکواندو ، کشتی آزاد ، کشتی فرنگی و دوومیدانی ۷ طلا ، ۲ نقره و ۵ برنز کسب کرده ایم و مسابقات وزنه برداری هم تازه دو هفته دیگر برگزار می شود که امیدواریم در آنجا هم ۲-۳ مدال انشالله خوش رنگ بگیریم!
اما اینها همه اعداد و ارقام روی کاغذ است . ورزشکاران ما وقتی پا به المپیک می گذارند کلی استرس و مصدومیت و ناداوری و قرعه نامناسب و ... سر راهشان قرار می گیرد و تازه وقتی هیچ بهانه دیگری پیدا نکرده باشند می گویند سطح مسابقات المپیک از مسابقات جهانی خیلی بالاتر است! یک جوری می گویند انگار یک سری ورزشکاران افسانه ای هستند که فقط در مسابقات المپیک شرکت می کنند و فاصله ۴ ساله بین المپیک ها یا در دل کوهها ریاضت می کشند یا در آب نمک خوابانده می شوند!!!)
ما ۹ ماه وقت داریم و فکر می کنم این زمان آنقدر کافی باشد که از نظر روحی بتوانیم ورزشکارانمان را برای میدان مهمی مثل المپیک آماده کنیم . المپیک جای کسب تجربه نیست که بگوییم طوری نیست دفعه اولش بود هول کرد! المپیک میدان مدال گرفتن است و اگر ورزشکاران ما حداقل ۵ مدال طلای مسابقات جهانی سال ۲۰۱۱ را تکرار کنند ایران می تواند به جایگاهی که لیاقتش را دارد دست یابد .
تنها تهدید جدی می ماند همان تلاش های گروهک های ضد انقلاب برای بر هم زدن تمرکز و از بین بردن روحیه ورزشکاران ما که مطمئن هم باشید با همه ایران-ایران کردن هایشان از انجام آن کوتاهی نخواهند کرد!
تازه یادم رفت بگویم ، ورزش ما از نظر مرغوبیت مدال در جدول رده بندی جمع سه دوره المپیک سی و پنجم است اما اگر تعداد مدال های کسب شده را در نظر بگیریم آنوقت ایران در رده چهل و ششم قرار می گیرد!!! بله ، درست است که در مسابقات المپیک ملاک مرغوبیت مدال می باشد اما در سطح مدیریت کلان ورزش ، تعداد مدال کسب شده مهم می باشد چون کشورهایی که تعداد مدالشان کم است (هر چقدر هم مرغوب باشد) جزو کشورهای دارای ورزش حرفه ای محسوب نمی شوند بلکه برای کسب مدال متکی به شانس و تک ستاره ها هستند . اما هرچه تعداد مدال کسب شده بیشتر باشد یعنی تعداد کسانی که مدال گرفته اند بیشتر است و در رشته های بیشتری مدال گرفته اند پس مدیران آن کشورها می توانند مدعی داشتن ورزش حرفه ای در کشور خود باشند! مطمئناً مدیران ورزش ارمنستان که در سه دوره گذشته المپیک ۷ مدال برنز کسب کرده اند خودشان را خیلی موفق تر از مدیران ورزشی امارات ، موزامبیک ، پاناما و تونس می دانند که در کل این سه دوره یکی یک تک مدال طلا گرفته اند !